مانده ام بی دوست
۱- همین امروز....از خانه که بیرون زدی به صورت بیست نفرشان نگاه کن ، لبخند هایشان را بشمار بعد بیست را بگذار در مخرج کسر و لبخند ها را در " صورت " ... حالا حساب کن ببین شد چند درصد ؟
انگار عادت کرده ایم به اخم ، انگار خندیدن را فراموش کرده ایم ، انگار این یکی هم مصنوعی شده ... مثل گل مصنوعی ، مثل اکسیژن مصنوعی ، مثل قلب مصنوعی ... حتی مثل لبخندهای مصنوعی...
۲- چسبوندن دوستی شکسته خیلی زشت میشه...نکنید این کار رو... آدم حالش خوب نمیشه... نمیتونه ببخشه.... رها کنید و برید....نترسید!
۳- دلم میخواد برم کلاس آواز... نه بخاطر خودم... نمیدونم ...شاید بیست سال دیگه از آمریکا اینجا نوشتم : امشب دخترم حالش بد بود براش آواز خوندم تا خوابش ببره.... یا مثلا رفیق دلش لالایی های مادرش رو خواست و براش خوندم... یا نه ...واقعا بخاطر خودم.... برای وقت هایی که میخوام شالگردن ببافم... برای وقت هایی که شادم...غمگینم... خدا رو چه دیدید؟ شاید استعداد پدر در وجود منم بود :)
برچسب:
نویسنده: سام نوروزی